امروزصبح بازدلم هوای آمدنش کرده بود هرچقدربه ذهنم التماس کردم که خواب دیشبم رابرایم به تصویربکشاندولی نشد گریه کردم تاشایداشکهایم گره گشای کارم شوند امابازهم نشد سوختم ولی نشدانگارهمه چیزوهمه کس دست به دست هم داده بودند تا طعم تلخ فراموشی را به من هدیه بدهند امروزفقط سوختم وگفتم کاشکی صبح طلوع نمی کرد

يه روز با يه شاخه رز سرخ به ديدنم اومدی

گفتی:دوست دارم

  يه روز ديگه با يه شاخه رز زرد به ديدنم اومدی

 بهم گفتی ديگه دوست ندارم

 روز بعدی با يه شاخه رز سفيد...گذاشتيش روی سنگ قبرم

 بهم گفتی:منو ببخش...فقط يه شوخی بود !

چقدر دلتنگت بودم  بهت زنگ زدم

دینگ ..

بفرمائید !!!

سلام حالت خوبه ؟

ببخشید آقا اشتباه گرفتید.....!!!!

لطفا دیگه مزاحم نشید !!!

تلفن رو قطع کردی

وتو هیچ وقت نفهمیدی من اون شب چه طوری

خودمو به خونه رسوندم .

هرکی اومد تو زندگیم میبردمش تا آسمون

امروز میشد رفیقمو فردا میشد بلای جون

نمیشه قلب عاشقو به دست هر کسی سپرد

نمیدونم بد میاورد یا چوب سادگیش رو خورد

هر چی که به سرم اومدتقصیر هیچکسی نبود

هرچی که بود پای خودم تو قصه هام کسی نبود

هیچکسی عاشقم نشد هیچکی سراغم نیومد

جواب کار خودمه هر چی بلا سرم اومد

تقصیر هیکسی نبود هرچی که بود به پای من

فقط تو بعاز این نیا میون لحظه های من

رفاقتت مال خودت منت نراز رو سر من

این قصه ها تموم شده دیگه نیا دور و برم

هرچی که بود پای خودم.......

Mehdei                    

منو وتو عاشقونه یه روز تو باغ خورشید

به هم دیگه رسیدیم نگات نگامو دزدید

میون باغ خورشید یه عهد تازه بستیم

که مال هم بمونیم واثش جناغ شکستیم

گفتی اگه بمیرم یاد من از دلت رفت

یادم تو رو فراموش ... یادم تو رو فراموش

گفتم که شعلعه عشق حتی اگه بمیرم

 در من نمیشه خاموش

قدم زدیم دویدیم به دشت گل رسیدیم

یه دشت پر شقایق شقایقهای معصوم

 که شاخه ایش رو چیدیم

با غنچه شقایق برام نگینی ساختی

وقتی به من سپردی گفتی که شرطو باختی

گفتم که این شقایق رو قلبمه همیشه

حتی اگه بمیرم ازم جدا نمیشه

گذشت رو زهای روشن ببین چی شد زمونه

ببین که بی کسی رو سر میکنم تو خونه

عزیز خونه بودی دوریم و بونه بودی

وقت بهت رسیدم دیوم رونه بودی

راستی درست میگفتی یادت مرا فراموش

وقتی عشقی تازه رفتی گرفتی آغوش

یادت مرا فراموش

یادت نرفته از دل یادت مرا فراموش

یادت مرا فراموش

نیمه شب صدای بغضی خسته خوابم را شکست دیوانه ای تنهاییش را می گریست

و دلهره هایش را در گوش پنجره زمزمه می کرد و رنگ تلخ گلایه هایش میان

تاریکی سکوت محو می شد روزی که به جرم عاشقی به غروب دلتنگی تبعیدش

کردند باران می بارید میان نفسهای باران اخرین خاطره بودنش را فریاد کرد ولی

ادمکها پنجره ها را بسته بودند و صدای ناله هایش را نشنیدند بی رحمانه به

اشکهایش خندیدند و او را که کوله باری از غم به دوشش می کشید دیوانه

خواندند